Choodiyan

Ramadan ka mahina ho aur der raat baazar na ghumo to sau taane dosto ke sunne padte hai ke bhai eid aaye aur ek raat bhi hamko na di, kab tak ammi abba se daroge, biwi ke ghulam ho gaye ho aur na jaane kya kya.. Bas isi tanz taanose bachne ke liye main Altamash ke saath Bazar nikal gaya tha.. Haan maqsad ye bhi tha ke apne aziz dost ke sath zyada se zyada waqt guzarna tha.. Par maine ye socha bhi nahi tha ke jab uske sath (darasal pichhe pichhe) jab mai dukan dar dukan ghum raha hoga tabhi zindagi mujhe ek azeem aur utni hi dilkash cheez se waaqif karane wali thi..
Wo cheez thi Choodiyan..
Haan choodiyan. ye wahi adna si choodiyan thi jinhe maine bachpan me maa ke haatho me ghumakar khela karta tha, ye wahi choodiyan thi jo bade pyar se meri biwi pahenti aur sambhal kar rakhti thi.. Par meri nazar me ye badi hi aam si cheez thi, itni aam ki inke taaluq se maine kabhi socha bhi nahi tha..

Sonchta bhi kyun ye wo jagah thi jaha ammi bahen aur biwi ko perfect match aur set k liye kai baar waqt barbaad karte dekha tha.. Aur jab bhi choodiyon ki khareedi ka waqt aata badi hoshiyari se jaan bacha kar nikal jaata tha.. Par aaj nahi..

Aaj shayad choodiyon se rubaru hone ka waqt aa chuka tha..

Qissa Ameerzaadi ka

Aaj Bhai Altamash kharidi kar rahe the aur ham pichche pichhe ghum rahe the ya yun kahe dukaan ke baahar khade hokar Facebook pe waqt zaaya kar rahe the.. Tabhi achanak se ek aawaz mere kaano par padi, “uff kya chhoti si dukaan kuchh varieties hi nai hai.. Hame yahi style chahiye agar hai to bataiye warna jaane do..”
Choodiwala shayad se kaafi der se inhe serve kar raha tha aur chhoti dukan hai ye taana sun na saka.. Bina lamha guzaare palat kar bola jaaiye madam badi dukaan pe dekh lijiye waise bhi Eid ka season hai Allah ke karam se bahot customer aa jayenge zaroori nai har kisi ki farmaish ham poori kar sake..
Uska itna kahna tha ki us Ameerzadi ki maghroori ne betakallufi se kaha haan aajayenge aur unhe bechte rahna ye 100-50 ki choodiyan..
Bas ye sunana tha ki mere dil se ek sada aayi..
Gar dekhna ho khudparast ko to dekhlo is mehjabeen ko aaj
Waqt ka pata nahi kal ye takabbur ho na ho..

Ammi ki pyarwali choodiyan

Dukan dar dukan chakkar lagaate waqt ek jagah bada hi khubsurat manzar nazar aaya.. Ek chhotisi dukaan Me shayad ek maa apni beti ke saath aayi thi aur shadi k sets dikhaane k liye kah rahi thi.. Mujhe laga Shayad us bachchi ki shadi ankarib thi.. Ladki ki khwahish thi ke saada si choodiyan le le par maa chah rahi thi badi khubsurat si choodiyan.
Badi halki si aawa me ladki ne kaha “Ammi aap please itni mahengi choodiyan na le, inhe bhi zyada kharch pasand nai aur hame bhi” jawab me maa ne kaha “saas nahi ammi samaz kar le lo, aaj tumhari ammi hoti to unse zeed kar ke acchi choodiyan nahi dilwane ko kahti? Rahi baat mere bete ki mujhe pata hai wo bhi surkharu ho jaayega”..
Uff kya manzar tha bahu ki aankho me khushi ke aansu aur saas ki aankho me beinteha pyar!!

Bees rupiyewali khushi

Jitni bheed market me aurato aur aadmiyo ki thi utni hi bheed bachcho ki thi.. Chasme, belts, ghadiyan kharidte hue bachche.. Mehandi, purse, choodiyan aur jootiyan kharidti hui ladkiya.. Wo itar ke faayo se mehka hua baazar yahi zindadili to hai jo online shopping karnewale mujh jaise log nai dekh sakte..
Kuchh der baad ek buzurg anqarib mujh se takra se gaye, ham dono ne ek dusre ko dekha aur muskuraya maano ek dusre se kah rahe ho arey janaab zara sambhal ke..
Un buzurg ke saath ek chhoti si ladki thi 5-6 saal ki hogi shayad. Pyari si surat pe abaya aur bhi khubsurat lag raha tha, bade naazo se usne un buzurg se kaha Naanu hame golden choodiyan chahiye hamaare dress pe match karbe k liye aur wo buzurg haan bete aapko golden Choodiyan, purse aur jootiyan dilaane ka keh kar aage badh gaye.
Un dono me mujhe mere papa aur meri bhanji nazar aaye. Aate bhi kyun na, sirf dhai saal ki hone k baawajud meri bhanji isi tarah se apni farmaishe jatlati aur puri karwati hai aur mere papa bhi un zido ko yun pura karte hai jaise maano wo Charagh k Jinn ho aur meri bhanji Aladdin..
In khayaalo ka silsila tab tuta jab ek buzurg aadmi jo bade hi saada libas me ek chhoti si bachchi ko god me liye fir se choodiyan kharidne aaye aur laakh ki choodiyo ka puchh baithe.. Achraj ki baat ye thi ki Laakh ki choodiyan market me aana band hue 2-3 saal ho chuke hai.. Mai ye baat jaanta tha kyun ke aksar pahle ye choodiyan chhote bachcho k liye istemaal ki jaati thi na sirf ye sasti hoti thi balke ye haatho ko iza bhi nai pahonchati thi..

Laakh ki choodiyon ka tazkirah sunke choodiwala muskura diya kahne laga bademiyan kaafi saal ho gaye unhe band hue, Ab to zamana plastic, kaanch aur brass ki choodiyo ka hi rab gaya hai batao kaunsi dikhau?

Buzurgne ek lambi saans li aur bole mahangai bahot badh gayi hai bhai ab to haalat ye hai eid bhi wa’eed si lagti hai jab kharch karne jeb me paise na ho.. Ek kaam karo is bachchi ke haath k liye 20 rupeeyon ki choodiyan de do..

Buzurg ye baat sunkar mere aankho me aansu aa gaye aur Qaisar-ul-Jafree sahab ka sher zubaan se besaaqta nikal gaya

Ghar laut ke royenge maa baap akelele me

Mitti ke khilaune bhi saste na mile mele me..

Dukandar ne bade itminan se badi khoobsoorat choodiyan nikali aur bachchi ko pahnai, perfect size tha, ek darjan choodiyan pack karke jab wo buzurg ko dene laga to buzurg ne kaha beta ye mahngi lag rahi hai itne paise nahi hai mere paas, dukandar ne muskurakar kaha bademiyan aapke liye ye sirf 20 rupeeye ki hai..

Altamash ke saath mai waapas chal to diya par un Buzurg ki baat aur us dukandar ne 20 rupeeyon ke aiwaz me di hui khushi ka khayal ab tak dil me machal raha hai aur ye puchh raha hai ke kaun sahi haqdar hai eid manane ka wo dukandar ya mai??

Pic Courtesy : Pradipna Lodh

Wo aur Mai

Wo aur Mai.. 
Wo aati hai roz ek sadaa lekar

Khilkhilati hasee aur adaa lekar

Sunaati hai daastan aur qisse, fasaane

Kuchh Bekhudi me dube aur kuchh madhosh taraane..
Use kahna, kai hai jo hote hai muntazir uski aamad ke

Kai hai jo bichhate hai palke uski raaho pe

Kai hai jo kahte hai wo karte hai usse bepanah mohabbat

Kai hai jo daawa karte hai ki iske baghair unki subah sunee sunee si rahti hai
Magar,

Magar mai wo hoon jisne use roobaroo dekha hai..

Jab wo qaatilana muskaan bikher rahi thi

Jab wo bas yuhi zameen pe baithi apne gesuo ki late ulza rahi thi

Mai tha waha jab ek haseen mehfeel me bhi wo gum thi kahi khayalo me apne

Mai tha waha jaha usne raat ko thaam liya tha aur chand taare jaise ruk se gaye the aur wo bas muskuraahaten bikhere jaa rahi thi..
Wo kahti hai khushiya baatne se wo thakti nahi

Wo kahti hai k ek nahar hai wo jo kabhi rukti nahi
Par usse kahdo

Mai wo hoon jisne use qaid kar liya hai use.

tasweero me aur apne dil me, hamesha ke liye…
Dedicated to one of the most amazing RJs I have ever known!! 

©Ashk

Dedh Ishqiya Poetry

The day I saw the movie Dedh Ishqiya I thought of penning down all the ashaar from the movie.
Finally here is the feast of all of them for you guys. All credts to origanal Shayar. I wished if I could translate them all in English for my non Urdu readers but I’m afraid I may not justify the original depth of meaning which the shayar meant. Here they go.

Tum tanhaa duniya se ladoge bachcho si baat karte ho…

Aap ko pahle kahi dekha hai.
Yaad aaye kaha to italla zaroor kijiyega, ham bhi dhund rahe hai kabse apne aap ko..
(italla=inform)

Yaha libas ki kimat hai aadmi ki nahi
muze gilaas badaa de, sharaab kam kar..
(libas=clothes)

sawar nok palak abruo me kham kar de
gire pade hue lafzo ko mohtaram kar de..

jab maine use khaas nigaahe naas se dekha
aaina fir usne naye andaaz se dekha..

charag jalaate hi Poras ki fauj bhaag gayi
gali me tanhaa Sikandar udaas baitha tha..

wahi taaj hai, wahi takht hai
wahi zahar hai wahi jaam hai
ye wahi Khuda ki zameen hai,
yahi buton ka nizaam hai
bade shauk se mera ghar jalaa
koi aanch tuz par naa aayegi
ye zabaan kisi ne khareed li
ye kalam kisi ka ghulaam hai….

naa bolu mai to kaleja fuke
jo bol du to zabaan jale hai
sulag naa jaawe agar sune wo
jo baat meri zabaan tale hai
naa bolu mai to kaleja fuke
jo bol du to zabaan jale hai
lage to fir yu ke rog laage
naa saans aawe naa saans jaawe
ye ishq hai naamuraad aisa
ke jaan lewe tabhi tale hai
naa bolu mai to kaleja fuke
jo bol du to zabaan jale hai

Hame lagtaa tha ke aap jaise aashik sirf filmo me hi paaye jaate hai, Dua hai ke Allahmiya hame aapki ishq-e-shiddat ataa kare…

Hamaree is duniya me zindagee thamee si rahtee hai, kabhi aaiyega boot banke baithenge..
(boot=statue)

And Finally the most acclaimed sher,

Ishq ke saat makaam hote hai,

“dilkashi, uns, muhabbat, akidat, ibaadat, junoon aur maut”…

तस्वीर

पुराने सामान मे इक तस्वीर मिली थी
भोला सा चेहरा, प्यारी निगाहे
मासूम सी मुस्कान, और शरारती अदाये
कुछ पल उसे देखकर सुर्खरू सा हुआ  था

मा ने कहा ये तस्वीर है तेरी
है तेरे बचपन  कि निशानी

जानकर ये दो “अश्क” छलके “निगाहो”से
सोचता हु ये झिन्दगी हमे क्या से क्या बनाती है

कभी पढाई कि जद्दोजहत
कभी आशिकी मे रुलाती है
कभी ऑफिस कि टेन्शन
कभी यारो से मिलाती है

वक़्त के साथ सब यादे धुंदला सी गयी है आंखो से
बस वो धुंदली सी “तस्वीर” अब तक याद आती है…

कुछ जज़्बात अनकहे अनसुने

इरादों का आस्मां और उम्मीदों की ज़मीन है
जो तू है साथ तो ज़िंदगी कितनी हसीं है…….
पता नहीं क्यूं आज आँखों में नमी है
शायद गर तू नहीं तो खुशियों में भी कमी है…..
आज तेरी बहोत याद आई है सनम, यूँ जुदाई का ना ढाओ मुज़पे सितम…

एक ही क़ता बार बार नही करते
दिल दे के पछताये थे अब हम प्यार नही करते
तमाशा बना रखा है उल्फत को लोगोने
इसलिये मुहब्बत पे हम ऐतबार नही करते
पर कुछ तो हक़िक़त थी मेरी मुहब्बत मे झालीम
इसीलिये तेरे बेवफाई के किस्से सर-ए-बाजार नही करते

लझ्झत-ए-उल्फत है मौक़ुफ़ जुदाई मे
अब आ रहा है यारो हमको मझा तन्हाई मे
(मौक़ुफ़ = hidden)

आशीको को उल्फत अंधेरो से होती है
परवाना शमा को जलकर भी बुझा देता है

तेरे इश्क़ का खुमार ही तो है
गुस्सा ही सही तेरा अंदाज-ए-प्यार ही तो है
दौर-ए-फ़िराक़ से क्या शिकायत करे अश्क
जो मुद्दतो से है हमराह-ए-झिन्दगी
वो तेरे लौटने का इंतझार ही तो है..

बैठे है तन्हा किसी कि आस मे
कुछ भी नही यादो के अलावा पास मे
सोचते है क्या हुआ जो कोई नही पास हमारे
नाबिना भी तो जिता है तसव्वुर के सहारे
(नाबिना = blind person)

Do you believe in unseen relationship? How pure or honest do you think it could be? If you can’t meet your partner ever, you don’t know his/her gender age still you’ll carry it?
Relations are not meant for physical togetherness instead it is a bond between the hearts of two people by which they share happiness, sorrows and all other emotions. I feel this is what a relation is.
I really don’t know what this relation is called & even i don’t want to know as well…..
And without knowing who you r? where r you from? what do you do? how do you look? and many more such things I am in a relation with you. And more so ever i don’t want you to answer these questions as well…….
I am already in a relation with you; would you like to be in a relation with me in the same way???????

DISGUST

No man is dead, no man is alive
all are thieves, resting in a hive.

Some men are good, some men are bad
No one is happy, everyone is sad.
Why money has turned wise people mad?
Money has turned wise people mad,
Neither mother is ours nor we are of dad.

People changed completely…
People changed completely,
They are feeling sorrow in their neighbor’s glad.
No place for kind, cruel is the king,
A quarrel is going on & they are watching it by sitting in the wing……

(One of my several originals on selfishness in the society)

MAA

Labo par uske kabhi baddua nahi hoti,
Bas ek maa hai jo kabhi khafa nahi hoti,

Iss tarah mere gunaahon ko wo dho deti hai,
Maa bahut gusse mein hoti hai to ro deti hai,

Maine rote hue ponche the kisi din aansoo,
Muddaton maa ne nahi dhoya dupatta apna,

Abhi zinda hai maa meri mujhe kuch bhi nahi hoga,
Main jab ghar se nikalta hoon dua bhi saath chalti hai,

Jab bhi kashti meri sailaab mein aa jaati hai,
Maa dua karti hui khwaab mein aa jaati hai,

Ai andhere dekh le muh tera kaala ho gaya,
Maa ne aankhein khol di ghar mein ujaala ho gaya,

Meri khwaahish hai ki main phir se farishta ho jaun,
Maa se is tarah liptun ki bachcha ho jaun,

Maa ke aage yun kabhi khulkar nahi rona,
Jahan buniyaad ho itni nami achhi nahi hoti,

Lipat jaata hoon maa se aur mausi muskurati hai,
Main udru mein ghazal kehta hoon hindi muskrati hai…

Munawar Rana

गांधी और मै

सुनसान  सडक  थी  कड़ी  थी  धुप
बतिया  रहे  थे  गाँधी  और  मै  था  चुप
पूछा  उन्होंने  के  क्या  आज़ादी  के  बाद
तुम्हारी  किस्मत  का  ताला  खुला?

खामोशी  तोड़  मै  सुबक  कर  बोला

चाहत  थी  जन्नत  की  चमन  तक  ना  मिला
आरजू  थी  खुशियों  की  अमन  तक  ना  मिला
जला  दिए  गए  ज़िंदा  उन्हें  कफ़न  तक  ना  मिला
क़त्ल  कर  दिए  गए  मजलूम  और  मासूम
दरिंदो  को  ताक़त  आजमाने  फौलादी  बदन  तक  ना  मिला
चाहत  थी  जन्नत  की  चमन  तक  ना  मिला ….
मर  मिटे  लोग  धर्म  की  खातिर  उन्हें  मरने  के  लिए  कोई  बहाना  ना  मिला
किस्से  कहानियो  में  भी  उतर  आया  धर्मयुद्ध
बूढों  को  सुनाने  के  लिए  कोई  फ़साना  ना  मिला
प्यार  बदला  नफरत  में , ख़ुशी  दंगो  की  हसरत  में
राष्ट्रप्रेम  का  तो  कोई  दीवाना  ना  मिला
चाहत  थी  जन्नत  की  चमन  तक  ना  मिला….भाईचारा  और  इंसानियत  के  सौ  तुकडे  हो  गए
सहिष्णुता  और  सदभाव  इतिहास  के  पन्नो  में  खो  गए
फिजा  खुशियों  की  धर्मान्धता  में  बदल  गयी
भ्रष्टाचार  की  आंधी  मुल्क में मचल  गयी
देशभक्ति  का  तो  कोई  अफसाना  ना  मिला
चाहत  थी  जन्नत  की  चमन  तक  ना  मिला….

सुनकर  ये  गांधी  सिसकने  लगे
“निगाहों” से  उनके  भी  “अश्क” छलकने  लगे
फिर  भी  धाडस  बंधाया  उन्होंने मुझे और  कहा  के
“ऐसा  भी  एक  दिन  आएगा,
शांति  का  परचम  मुल्क  में  लहराएगा
ज़रूरी  नहीं  है  उसके  लिए  एक  और  गाँधी
बस  काफी  है  “युवको”  के  जज़्बात  की  आंधी”

इतना  कह  के  गांधी  लुप्त  हो  गए
और  मेरे  नैन  भविष्य  के  सपनो  में  खो  गए…

मुझे किसी से मोहब्बत नहीं सिवा तेरे

मुझे किसी से मोहब्बत नहीं सिवा तेरे
मुझे किसी की ज़रूरत नहीं सिवा तेरे
मेरी नज़रों को थी तलाश जिस की बरसों से
किसी के पास वो सूरत नहीं सिवा तेरे
मेरे दिल के बंजार रेगिस्तान को चमन बना सके
किसी के पास मुस्कान का ऐसा गुलिस्तां नहीं सिवा तेरे
मेरे लबो को अब कुछ एक प्यास है सदियों से
किसी के पास वो शबनम नही सिवा तेरे
किस्मत की लकीरों से लड़ने की आदत सी है
खुदा की इतनी इनायत नहीं सिवा तेरे
तकदीर से जंग ही है जिंदगी मेरी
मेरे दिल में और कोई आरज़ू नहीं सिवा तेरे
जो मेरे सख्त दिल को बचपन की राह चला सके
किसी में इतनी मासूमियत नहीं सिवा तेरे
जो मेरे दिल और मेरी जिंदगी से खेल सके
किसी को इतनी इजाज़त नहीं सिवा तेरे …
poem by: Dr. Chetan Kabra

आरझू

ना ये फलसफा है, ना ये कहानी है..
ये तो हक़िक़त है, दिल कि झुबानी है…

तो तरुण, देखणा आपल्या लुक्स विषयी विशेष जागरूक. MCA 1st year त्यामुळे आपल्या laptop, sheets इत्यादीसाठी विशेष दक्ष. एके दिवशी पुण्याहून नांदेडला ट्रेन ने परतताना घडलेला हा अविस्मर्णीय प्रसंग.
घाइगर्दीत ट्रेनमध्ये चढल्यानंतर त्याला लक्षात आले कि, त्याच्या seat वर ती बसलेली आहे. तो मुळातच सनकी. याने उभ्याउभ्याच तिला खडसावले. ती शांतच. याने जिभेचा पट्टा सैल सोडला. तरी ती शांतच. फक्त नजर वर करून तिने याच्याकडे पाहिले पण चकार शब्द बोलली नाही. हा मात्र चिडला. नाविलाज म्हणून तिच्या समोरच्या seat वर बसला. कधी नव्हे ते आज घडले अख्खे compartment रिकामे होते जणूकाही दैव याच्यावर हसत होते. ती, तो आणि दोन वृद्ध जोडपी होती. याने आपला laptop काढला व काहीतरी करत बसला.
याची नजर तिच्याकडे गेली. किती सुंदर होती ती. जणूकाही अप्सराच. तिचे ते ओठ जणू गुलाबाच्या पाकळ्या. परंतु तिच्या त्या अत्यंत सुंदर टपोर्या डोळ्यांत याला एक रुक्षपणा वाटला एक अनामिक दुख वाटले. ती जर याची पत्नी असती तर? किती आवडली होती ती याला. परंतु त्या संगणकीय हृदयात शिस्तीला वेगळी जागा होती. का म्हणून ती याच्या जागेवर बसली? इतर चारही सहप्रवाशांशी ती बोलत होती परंतु याच्याकडे बघणेसुद्धा टाळत होती. पण का?
आता याला राहवेना. याने तिच्याशी बोलण्याचा प्रयत्न केला, तेवढ्यात तिचा mobile खणखणला. तिच्या वडिलांचा फोन होता तो. ते स्टेशनवर थांबले आहेत हे एव्हाना याच्या लक्षात आले होते. तिचे बोलणे संपल्यावर याने स्वतःचा परिचय करून दिला. नाव, गाव, कॉलेज सर्वकाही सांगितले. ती ऐकत होती पण बोलली काही नाही फक्त नाव सांगितले “आरझू”.
एवढ्यात तिचे स्टेशन आले. compartment मध्ये एक पन्नाशीची व्यक्ती चढली. बहुधा ते तिचे वडील असावेत. त्यांनी तिला दोन्ही हातानी पकडले नंतर मागून आलेल्या एका मुलाने आणलेल्या wheelchair वर तिला बसवले आणि घेऊन निघूनही गेले. तिने जाताना याला फक्त एकदा वळून पाहिले. ती अपंग होती आणि याने तिला किती सुनावले होते. Sorry सुद्धा म्हणाला नव्हता हा पठ्ठा.
ती निघून गेली आणि हा तिला पाठमोरी पाहत राहिला. आज तो तिला या अथांग विश्वात शोधात आहे. कोणास ठावूक ती याला भेटेल न भेटेल.

मीच तो.