MAA

Labo par uske kabhi baddua nahi hoti,
Bas ek maa hai jo kabhi khafa nahi hoti,

Iss tarah mere gunaahon ko wo dho deti hai,
Maa bahut gusse mein hoti hai to ro deti hai,

Maine rote hue ponche the kisi din aansoo,
Muddaton maa ne nahi dhoya dupatta apna,

Abhi zinda hai maa meri mujhe kuch bhi nahi hoga,
Main jab ghar se nikalta hoon dua bhi saath chalti hai,

Jab bhi kashti meri sailaab mein aa jaati hai,
Maa dua karti hui khwaab mein aa jaati hai,

Ai andhere dekh le muh tera kaala ho gaya,
Maa ne aankhein khol di ghar mein ujaala ho gaya,

Meri khwaahish hai ki main phir se farishta ho jaun,
Maa se is tarah liptun ki bachcha ho jaun,

Maa ke aage yun kabhi khulkar nahi rona,
Jahan buniyaad ho itni nami achhi nahi hoti,

Lipat jaata hoon maa se aur mausi muskurati hai,
Main udru mein ghazal kehta hoon hindi muskrati hai…

Munawar Rana

गांधी और मै

सुनसान  सडक  थी  कड़ी  थी  धुप
बतिया  रहे  थे  गाँधी  और  मै  था  चुप
पूछा  उन्होंने  के  क्या  आज़ादी  के  बाद
तुम्हारी  किस्मत  का  ताला  खुला?

खामोशी  तोड़  मै  सुबक  कर  बोला

चाहत  थी  जन्नत  की  चमन  तक  ना  मिला
आरजू  थी  खुशियों  की  अमन  तक  ना  मिला
जला  दिए  गए  ज़िंदा  उन्हें  कफ़न  तक  ना  मिला
क़त्ल  कर  दिए  गए  मजलूम  और  मासूम
दरिंदो  को  ताक़त  आजमाने  फौलादी  बदन  तक  ना  मिला
चाहत  थी  जन्नत  की  चमन  तक  ना  मिला ….
मर  मिटे  लोग  धर्म  की  खातिर  उन्हें  मरने  के  लिए  कोई  बहाना  ना  मिला
किस्से  कहानियो  में  भी  उतर  आया  धर्मयुद्ध
बूढों  को  सुनाने  के  लिए  कोई  फ़साना  ना  मिला
प्यार  बदला  नफरत  में , ख़ुशी  दंगो  की  हसरत  में
राष्ट्रप्रेम  का  तो  कोई  दीवाना  ना  मिला
चाहत  थी  जन्नत  की  चमन  तक  ना  मिला….भाईचारा  और  इंसानियत  के  सौ  तुकडे  हो  गए
सहिष्णुता  और  सदभाव  इतिहास  के  पन्नो  में  खो  गए
फिजा  खुशियों  की  धर्मान्धता  में  बदल  गयी
भ्रष्टाचार  की  आंधी  मुल्क में मचल  गयी
देशभक्ति  का  तो  कोई  अफसाना  ना  मिला
चाहत  थी  जन्नत  की  चमन  तक  ना  मिला….

सुनकर  ये  गांधी  सिसकने  लगे
“निगाहों” से  उनके  भी  “अश्क” छलकने  लगे
फिर  भी  धाडस  बंधाया  उन्होंने मुझे और  कहा  के
“ऐसा  भी  एक  दिन  आएगा,
शांति  का  परचम  मुल्क  में  लहराएगा
ज़रूरी  नहीं  है  उसके  लिए  एक  और  गाँधी
बस  काफी  है  “युवको”  के  जज़्बात  की  आंधी”

इतना  कह  के  गांधी  लुप्त  हो  गए
और  मेरे  नैन  भविष्य  के  सपनो  में  खो  गए…

मुझे किसी से मोहब्बत नहीं सिवा तेरे

मुझे किसी से मोहब्बत नहीं सिवा तेरे
मुझे किसी की ज़रूरत नहीं सिवा तेरे
मेरी नज़रों को थी तलाश जिस की बरसों से
किसी के पास वो सूरत नहीं सिवा तेरे
मेरे दिल के बंजार रेगिस्तान को चमन बना सके
किसी के पास मुस्कान का ऐसा गुलिस्तां नहीं सिवा तेरे
मेरे लबो को अब कुछ एक प्यास है सदियों से
किसी के पास वो शबनम नही सिवा तेरे
किस्मत की लकीरों से लड़ने की आदत सी है
खुदा की इतनी इनायत नहीं सिवा तेरे
तकदीर से जंग ही है जिंदगी मेरी
मेरे दिल में और कोई आरज़ू नहीं सिवा तेरे
जो मेरे सख्त दिल को बचपन की राह चला सके
किसी में इतनी मासूमियत नहीं सिवा तेरे
जो मेरे दिल और मेरी जिंदगी से खेल सके
किसी को इतनी इजाज़त नहीं सिवा तेरे …
poem by: Dr. Chetan Kabra

आरझू

ना ये फलसफा है, ना ये कहानी है..
ये तो हक़िक़त है, दिल कि झुबानी है…

तो तरुण, देखणा आपल्या लुक्स विषयी विशेष जागरूक. MCA 1st year त्यामुळे आपल्या laptop, sheets इत्यादीसाठी विशेष दक्ष. एके दिवशी पुण्याहून नांदेडला ट्रेन ने परतताना घडलेला हा अविस्मर्णीय प्रसंग.
घाइगर्दीत ट्रेनमध्ये चढल्यानंतर त्याला लक्षात आले कि, त्याच्या seat वर ती बसलेली आहे. तो मुळातच सनकी. याने उभ्याउभ्याच तिला खडसावले. ती शांतच. याने जिभेचा पट्टा सैल सोडला. तरी ती शांतच. फक्त नजर वर करून तिने याच्याकडे पाहिले पण चकार शब्द बोलली नाही. हा मात्र चिडला. नाविलाज म्हणून तिच्या समोरच्या seat वर बसला. कधी नव्हे ते आज घडले अख्खे compartment रिकामे होते जणूकाही दैव याच्यावर हसत होते. ती, तो आणि दोन वृद्ध जोडपी होती. याने आपला laptop काढला व काहीतरी करत बसला.
याची नजर तिच्याकडे गेली. किती सुंदर होती ती. जणूकाही अप्सराच. तिचे ते ओठ जणू गुलाबाच्या पाकळ्या. परंतु तिच्या त्या अत्यंत सुंदर टपोर्या डोळ्यांत याला एक रुक्षपणा वाटला एक अनामिक दुख वाटले. ती जर याची पत्नी असती तर? किती आवडली होती ती याला. परंतु त्या संगणकीय हृदयात शिस्तीला वेगळी जागा होती. का म्हणून ती याच्या जागेवर बसली? इतर चारही सहप्रवाशांशी ती बोलत होती परंतु याच्याकडे बघणेसुद्धा टाळत होती. पण का?
आता याला राहवेना. याने तिच्याशी बोलण्याचा प्रयत्न केला, तेवढ्यात तिचा mobile खणखणला. तिच्या वडिलांचा फोन होता तो. ते स्टेशनवर थांबले आहेत हे एव्हाना याच्या लक्षात आले होते. तिचे बोलणे संपल्यावर याने स्वतःचा परिचय करून दिला. नाव, गाव, कॉलेज सर्वकाही सांगितले. ती ऐकत होती पण बोलली काही नाही फक्त नाव सांगितले “आरझू”.
एवढ्यात तिचे स्टेशन आले. compartment मध्ये एक पन्नाशीची व्यक्ती चढली. बहुधा ते तिचे वडील असावेत. त्यांनी तिला दोन्ही हातानी पकडले नंतर मागून आलेल्या एका मुलाने आणलेल्या wheelchair वर तिला बसवले आणि घेऊन निघूनही गेले. तिने जाताना याला फक्त एकदा वळून पाहिले. ती अपंग होती आणि याने तिला किती सुनावले होते. Sorry सुद्धा म्हणाला नव्हता हा पठ्ठा.
ती निघून गेली आणि हा तिला पाठमोरी पाहत राहिला. आज तो तिला या अथांग विश्वात शोधात आहे. कोणास ठावूक ती याला भेटेल न भेटेल.

मीच तो.

SHIKWA KARE BHI TO KAISE..

SHIKWA KARE BHI TO KAISE..
MUHABBAT TO SIRF HAMNE KI THI

UMMID KARE BHI TO KAISE
HASRAT TO SIRF HAMNE KI THI

DIDAARE SANAM KO TARASTI YE AANKHE
ULFAT HUI NAA SACHCHI
CHAHAT TO SIRF HAMNE KI THI

YAADE WAFA KE JALAAYE HAI SHAMS DIL ME
ROSHNI HO BHI TO KAISE
SHAB GUZAARRI TO SIRF HAMNE KI THI

Do Alfaaz

Kaate nahi katate ye lamhe zindagee ke yaaro

Tadpaa hu itna ke ye zindagee lagtee hai zahar pyaaro

Naaaai maut to koi patthar se to maaro

Yaa khich lo apni taraf aur kardo khaak ai aasmaa ke taaro

Tuta hu andar se mat muze baahar se sanwaaro

Lagtee hai patzad apni chalee jaao ai bahaaro

Tanhaa chhoda hai muze apno ne

Muze sahaara do ae besahaaro

Kahtaa hai “ASHK” maut se

“Lag gayaa hai dil tuzse ai maut,

Naa kisi aur ko pukaaro….”